Shkruan: Busejra Daci Jëlldës
Teatri është ringjallja e ngjarjeve që mund të kalojnë në jetën e njeriut dhe në skenë. Aq sa përfaqësohet tema e lojës, fuqia e fjalëve, dekorimi, kostumet, kozmetikë, dritë, muzikë, efektet janë gjithashtu të rëndësishme. Talenti i artistëve të teatrit shqiptar dhe adoptimi i roleve të tyre rrit kënaqësinë që marrim nga shfaqja. Ata e pasurojnë gjuhën tonë teatrore. Ata na mësojnë se si të sillemi në komunitet. Ai i jep të gjithë audiencës të njëjtat ndjenja dhe mendime në të njëjtën kohë. Kjo lejon që idetë të përhapen me shpejtësi. Teatri është një shkollë për të rriturit dhe fëmijët. Dashuria dhe zakoni i teatrit duhet të fillojë në një moshë të re. Për këtë arsye, teatrot e fëmijëve duhet të rriten dhe zhvillohen më shumë.
Populli shqiptar është përpjekur të argëtojë veten dhe të tregojë pikëpamjet e tyre me shfaqje të bukura.
Ne duhet të njihemi me artistët, shkrimtarët e famshëm të teatrit dhe veprat e tyre. Ne duhet ta shohim teatrin qetësisht. Duhet të shkojmë në teatër vetëm me kohë. Ne nuk duhet të parandalojmë shikuesit të shikojnë, të qeshin, të duartrokasin në mënyrë të duhur. Si një person modern, i kulturuar dhe i shkolluar, duhet t’i kushtojmë rëndësi teatrit. Ne duhet të shikojmë lojëra dhe skena të mira që na shfaqen në teatër dhe të dijmë të vlerësojmë artistët.
Teatri është masa kulturore e një shoqërie. Njerëzimi matet me të. Ndjenja e njeriut për njerëzimin është ngulitur atje. Ne mësojmë të ulemi, të ngrihemi, të dëgjojmë, të kuptojmë, delikatesë, ta duam njëri-tjetrin atje, pikërisht me artistët e shquar shqiptar.
Teatri është zjarri i një qyteti. Aty, thuhen përrallat më të bukura dhe dëgjohen fjalët më të vërteta. Në vendet pa teatro, oxhaqet nuk pinë duhan, zjarri nuk nxehet.
Një shoqëri pa teatër konsiderohet një fëmijë i porsalindur, një fëmijë që nuk ka folur ende dhe nuk ka mësuar ende fjalën e parë, një foshnjë duke provuar të shpjegojë atë që dëshiron me duar të shtrembëruara. Loja e parë e një shoqërie nënkupton fjalën e parë të një fëmije. Ne përpiqemi dhe teatri na shtyn të kuptojmë se çfarë kuptimi ka ajo. Një shoqëri që mbeti pa një teatër, për jetë ai humb , fillimisht humb gjuhën e tij, harron traditën e tij dhe shumë gjëra.
Fuqia më e madhe e teatrit është tek fjala. I vetmi monument mendimi që na la nga njerëzit eprorë u ndërtua me këto fjalë graniti. Zëri i njerëzimit kalon nga veshi në vesh, nga brezi në brez me fjalët e dëgjuara në teatër. Dhuratat mbeten për të ardhmen. Teatri për ne shqiptarët është “edukimi” që na shpëton nga e keqja, shëmtia, egoizmi, marrëzia dhe na bën të duam, peshojmë dhe njerëzojmë. Këto vlera na jep teatri.
Dhe me padurim presim hapjen e teatrit dhe të bashkohemi aty me njerëzit më të dashur.
