Universiteti është, para së gjithash, një ide – ideja e dijes si liri, e të vërtetës si proces, e njeriut si qenie në kërkim të kuptimit. Kur zgjedhim një rektor, nuk zgjedhim vetem një menaxher, por mishërimin e kësaj ideje. Pikërisht këtu qëndron rëndësia e zgjedhjes së prof. Kushtrim Ahmetit – sepse ai nuk ofron vetëm kompetencë teknike, por një filozofi të të jetuarit universitare.
Administrimi i programeve universitare shpesh ngatërrohet me burokracinë. Por prof. Ahmeti ka treguar se ai e kupton diçka thelbësore: çdo program, çdo kurrikulë, çdo rregullore është në fund të fundit një përgjigje ndaj pyetjes “çfarë do të thotë të dish?”. Gjatë mendimit të tij të programeve në Universitetin e Tetovës, ai nuk ka krijuar vetem struktura – ai ka krijuar hapësira ku dija nuk është dogmë, por dialog.
Fleksibiliteti, përfshirja dhe përgjegjshmëria që ai ka bere në administrimin e programeve janë cilësi menaxheriale por edhe virtyte epistemologjike.
Në një kohë ku produktiviteti shkencor shpesh matet me sasi, prof. Ahmeti ka kultivuar diçka më të rrallë: ritmin. Zhvillimi i tij i rregullt shkencor – ai “i tij i rregullt” për të cilin dëshmojnë botimet dhe projektet e tij – është një kujtesë se mendimi i thellë nuk njeh nxitim, por as plogështi. Është një kadencë stoike: jo frymëzim i rastësishëm, por disiplinë e përditshme e kërkimit. Ai na kujton se universiteti është një institucion i studimit – i punës së ngadaltë, të palodhur, të pandërprerë mbi të vërtetën.
Por ajo që e dallon thelbësisht prof. Ahmetin është dimensioni i tij filozofik. Ai nuk është vetëm një dijetar që di gjëra; ai është një mendimtar që pyet pse i dimë ato që i dimë. Filozofia për të nuk është një specializim i ngushtë akademik, por një qëndrim para botës: habia para së zakonshmes, dyshimi para së qartës, kujdesi para së menjëhershmes. Një rektor me këtë përmasë nuk do ta kthejë kurrë universitetin në një korporatë – sepse ai e di se funksioni i vërtetë i universitetit është të mësojë të menduarit, dhe jo thjesht të trajnojë për treg.
Së fundi, prof. Ahmeti sjell një dimension të lartë njerëzor e moral. Në një botë akademike që shpesh shpërblen narcizmin, ai ka treguar përulësi. Në një mjedis ku intrigat janë të shpeshta, ai ka treguar integritet. Në një kohë kur universitetet rrezikojnë të humbin shpirtin e tyre humanist, ai mishëron atë që Aristoteli do ta quante phronesis – mençurinë praktike që nuk ndan të vërtetën nga e mira. Ai nuk është vetem një administrator i aftë; ai është një njeri i mirë. Dhe në fund të fundit, një universitet drejtohet më mirë nga një njeri i mirë sesa nga një teknik i patëmetë.
Prandaj, zgjedhja e prof. Kushtrim Ahmetit për rektor është një zgjedhje e leverdisshme dhe një zgjedhje filozofike. Është një pohim se universiteti ynë dëshiron të jetë shtëpia e mendimit të lirë, e disiplinës së palodhur, e pyetjeve thelbësore dhe e njerëzishmerise. Është një pohim se ne, si komunitet akademik, besojmë akoma se virtyti dhe mendja ecin bashkë.
