Washington Examiner
Media tradicionale e pëlqen një narrativë të parashikueshme. Së fundmi, mediat kryesore transmetuan një sërë raportimesh të bazuara në burime anonime, sipas të cilave administrata Trumppo përgatitej në heshtje t’i ofronte Iranit lehtësime nga sanksionet dhe lirimin e aseteve të ngrira, në këmbim të disa lëshimeve të kufizuara në çështjen bërthamore. E gjithë kjo u paraqit si një përpjekje e dëshpëruar për të siguruar një sukses diplomatik.
Por më pas, presidenti Donald Trump e hodhi poshtë drejtpërdrejt propozimin iranian, duke rrëzuar kështu të gjithë premisën e këtyre raportimeve.
Në vend që të zbuste qëndrimin, presidenti bëri të kundërtën. Administrata e tij e mbështeti menjëherë këtë qëndrim duke vendosur sanksione të reja dhe të ashpra ndaj një rrjeti global të prokurimit të armëve, që shtrihej në Kinë, Hong Kong dhe Pakistan dhe që furnizonte në mënyrë aktive Teheranin me komponentë ushtarakë. Ndikimi ishte i menjëhershëm. Riali iranian ra në një nivel rekord, duke u tregtuar me rreth 2.5 milionë për një dollar.
Kjo nuk është sjellja e një administrate që po përgatitet të dorëzohet. Është zbatimi i një strategjie të llogaritur me kujdes dhe të orientuar drejt së ardhmes. Media vazhdimisht e interpreton gatishmërinë e administratës për t’u angazhuar me ndërmjetës ndërkombëtarë në Doha si shenjë dobësie. Në realitet, Shtëpia e Bardhë po ushtron presion maksimal mbi aftësitë ekonomike dhe rrjetet e forcave përfaqësuese të Teheranit, përpara se të negociohet ndonjë marrëveshje konkrete.
Një kërcënim sistemik nuk mund të trajtohet me një zgjidhje të përkohshme. Duhet trajtuar shkaku rrënjësor. Në gjeopolitikë, sipas këtij këndvështrimi, shkaku kryesor i paqëndrueshmërisë në Lindjen e Mesme është një regjim armiqësor që mbështetet te rrjete ndërkombëtare të paligjshme për të zgjeruar ndikimin dhe fuqinë e tij.
Duke goditur subjektet e jashtme që furnizojnë zinxhirin ushtarak të Teheranit, Shtëpia e Bardhë po e privon regjimin nga burimet e tij. Kjo strategji i detyron mbështetësit ndërkombëtarë të Iranit të llogarisin rrezikun e madh financiar që sjell sfidimi i sanksioneve dytësore amerikane. Aktorët e huaj detyrohen të vendosin nëse ia vlen të mbajnë në këmbë aparatin ushtarak iranian, duke rrezikuar përjashtimin nga sistemet financiare perëndimore.
Kjo qasje u përforcua më tej kur presidenti nënshkroi “LindseyO. Graham Sanctioning Russia and Iran Act”, duke konsoliduar për vite me radhë mekanizma kyç të sanksioneve dytësore.
Ky cikël i orientuar drejt së ardhmes nuk ka të bëjë me arritjen e parakohshme të një marrëveshjeje paqeje. Bëhet fjalë për dobësimin sistematik të ndikimit dhe fuqisë negociuese të Iranit. Administrata po dëshmon se, sipas kësaj strategjie, forca e vërtetë nënkupton rritjen e kostos ekonomike për kundërshtarët derisa ata të mos kenë zgjidhje tjetër veçse të negociojnë sipas kushteve amerikane.
Duke forcuar sanksionet në këtë moment, Shtëpia e Bardhë ka vendosur një vijë të qartë, duke synuar që çdo zgjidhje e ardhshme të negociohet nga një pozitë ku Shtetet e Bashkuara kanë epërsi maksimale.
