Këto pyetje kërkojnë përgjigje të matshme. Një premtim për një qytet “më të mirë” nuk është program. Programi duhet të tregojë çfarë do të ndryshojë, brenda cilit afat dhe me çfarë buxheti.
Për PS-në, shpallja e kandidatit brenda vitit do të ishte një provë transparence ndaj qytetarëve dhe ndaj vetë anëtarësisë së saj. Kushdo që propozohet duhet të shpjegojë çfarë do të vazhdojë, çfarë do të korrigjojë dhe për çfarë merr përgjegjësi personale. Mbështetja e partisë nuk mund ta zëvendësojë këtë llogaridhënie.
Për PD-në, shpallja e hershme do të ishte një provë serioziteti për ambicien e saj për të drejtuar kryeqytetin. Opozita duhet t’u japë qytetarëve kohë të gjykojnë alternativën që ofron. Kritika ndaj kundërshtarit është pjesë e garës, por besimi ndërtohet edhe me një kandidat bindës, një ekip të besueshëm dhe një program të realizueshëm.
Edhe një kandidat i pavarur duhet të dalë herët përpara publikut. Pavarësia nga partitë është një pozicion politik; aftësia për të qeverisur duhet dëshmuar më vete. Qytetarët kanë të drejtë të njohin ekipin, mbështetjen dhe financimin e tij, ashtu si për çdo kandidat tjetër.
Natyrisht, shpallja e hershme nuk garanton vetvetiu një kryebashkiak të mirë. Por ajo krijon mundësinë për një shqyrtim më të gjatë publik dhe ua vështirëson partive paraqitjen e kandidaturave si fakte të kryera, kur qytetarëve u mbeten vetëm pak javë për të vendosur.
Brenda këtij viti duhet të kemi emrat; më pas duhet të kemi përballjen e ideve, programeve dhe aftësive.
Tirana meriton një garë ku qytetari të ketë kohë të mendojë. Kryetari i ardhshëm i bashkisë duhet ta fitojë besimin përpara publikut, duke iu përgjigjur pyetjeve të tij. Kryeqyteti nuk mund të presë deri në minutën e fundit që partitë të mbyllin llogaritë e tyre
