NENAD JOVANOVIÇ
Në këtë vend ka një ndjeshmëri që mund ta përkufizojmë si “kulturë e kujtesës”. Epo, kjo dhe një kulturë e tillë, sot, na bind se Maqedonia nuk ka ekzistuar më parë, por ka lindur pas ardhjes në pushtet të njerëzve të sotëm “blu” apo “të kuq”, ose pas ardhjes në pushtet të “komunistëve” të sotëm. E para kësaj, apo jo, Maqedonia nuk ka ekzistuar, që në thelb paraqet një zëvendësim të tezave përmes të cilave ndërtohen narrativat politike “opozitare”.
Me mungesë të vetëvlerësimit (çfarë të bëj, kam edhe krizë identiteti ndonjëherë: shpirtërore, “intelektuale”, dashurie!), mbrëmë dëgjova intervistën e Hristijan & Mickoski. Dhe, si është ai, çfarë mendon, çfarë ëndërron dhe çfarë po i ndodh, do të pyesë dikush. Epo, për të cilin, për mua, përveç faktit që ai ishte i veshur si kalorës, me një qëndrim tipik për të gjithë të djathtët e frustruar, të ngërthyer dhe të shtrënguar, në kuptimin politik ai ishte tmerrësisht joautentik dhe i vakët, përsëri tipik për të gjithë. Populistët e djathtë, me një rezervë që ma gërvishti hundën, i dashur zoti Watson!
Ai po përpiqej të vepronte si pajtues dhe ajo “kapsulë” treguese më gërvishti hundën. Ai foli për paqen, për dialogun, foli për ndonjë Maqedoni të zbutur, imagjinoni, o Zot! Pasi e dëgjoj, e kthej sërish në “repeat”, them me vete: kush është këtu i dehur, i tërbuar; atehere them me vete se s’kam patur infarkt, po, po, mbaroi! Nuk ka asgjë të keqe, shëndeti im është relativisht i mirë, kështu thotë regjistrimi, kështu thotë goja e Mickoskit: paqe, dialog, është mirë të dëgjosh, ai flet, Mickoski është një pionier i ndershëm!/Analiza e plotë.
